ظلمت‌آلوده و در حسرتِ قدری نور است            دل به غفلت شده مشغول و عجب مغرور است

رفت با روضه محرّم‌صفر و بعدِ دو ماه            باز وضعـیتِ پـرونـدۂ من ناجـور است

این گـدا هـیچ نـدارد! وَ هـمـین‌که او را            راه دادی به عزاخانۀ خود مسرور است

گریه انجـام‌وظـیفه‌ست و یـقـیناً هر کس            به همان کار که تقریر شده مأمور است

غبطه خوردم همهٔ عمر به آنکس که حسین            به برافـراشـتنِ سـیـرهٔ تو مشهـور است

اربعین رفته و داغش به دلم مانده هنوز            چه کنم؟! راهِ من از کرب و بلایت دور است

حیف شد! قـدر نـدانـستم و مثل هر سال            نوکرت باز هم از دست خودش رنجور است

آمـدم تا که فـدایت بـشوم! چون بی‌شک            عـلت خـلقـتـم آقا به همین مـنظور است

به خـدا مـزد نمی‌خـواهم و ارباب فقط-            عزتم داده؛ شهیدم کن اگر مقدور است!